MY BIRTHDAY
15 DEC 07

ฮ่า! ในที่สุดก็ถึงวันเกิดผมซะที (15 ธันวา)
หลังจากเครียดมาหลายวัน เพราะงาน งาน งาน รวมถึงทะเลาะกับเพื่อนรัก
ในที่สุดก็ถึงวันคลายเครียดซะที (มั้ง)

**กว่าจะได้อัพก็ตอนปีใหม่ เน็ตบูดจนน่ารำคาญเลยงับ แง้ๆ ขอโต้ดก๊าบ...

เผอิ๊ญเผอิญวันนี้ (15 ธันวาคม) เป็นวันประชุมผู้ปกครองพอดี ก็เลยต้องมาโรงเรียนแต่เช้า (9 โมง)
เป็นวันประชุมผู้ปกครองที่แปลกมากเลยครับ เงียบมากๆ ทั้งๆ ที่เห็นคนเดินกันขวักไขว่ หรือว่าผมเมา..?
ไอ้เรื่องนั้นช่างมันก่อนดีกั่ว ผมกะพ่อเดินเข้าไปในโรงละคร(ที่ใช้ประชุม) หาที่นั่งเหมาะๆ แล้วก็นั่งจุ้มปุ๊กด้วยกิริยามารยาทอันแสนจะเรียบร้อย
(จนผมเองยังรู้สึกแปลกๆ - -")

เผอิ๊ญเผอิญอีกละ ข้างๆ เป็นไอ้รักษิตเพื่อนเลิฟพอดี ก็เลยได้เพื่อนคุยแก้ขัดเวลาเบื่อๆ
หลังจากนั่งมาได้ 1 ชั่วโมง ฟังครูบ่นนู่นบ่นนี่ (เรื่องเดิมๆ ฮะ ทุกคนต้องมารยาทเรียบร้อย น่ารัก น่ากด เอ้ย น่ากอด....ฯลฯ)
ก็ชักจะเบื่อขึ้นมา กระป๋มก็เลยถามบักรักษิตว่า
ผม: นี่เอ็ง เค้าเลิกกี่โมงวะ
รักษิต: ประมาณเที่ยงๆ อ่ะ

O{}O"

จากกิริยามารยาทอันแสนจะเรียบร้อยกลับกลายเป็นถ่อยกระทันหัน... จากนั่งตัวตรงกลายเป็นปล่อยตัวตามธรรมชาติ (ค่อยๆ ไหลลงเก้าอี้)
ตัวที่แสนจะนิ่งกลับขยับไปมาเหมือนเด็กน้อยขยับตัวเมื่อเตียงมันร้อน...
ตาที่เคยตื่นด้วยความกระตือรือร้น (เพราะวันนี้วันเกิด) ค่อยๆ หรี่ลงๆ จนม่อยหลับไปเป็นพักๆ

ผมย้ำตัวเอง "มารยาท มารยาทเด็กน้อย มารยาท" ซ้ำไปซ้ำมา แต่มันก็อดหลับไม่ได้ล่ะน้า
เวลาที่คิดว่าผ่านไปนานเหลือเกินเพิ่งผ่านไปแค่ 5 นาทีอีกตะหาก ทำไมมันทรมานยังงี้....

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเบื่อซักแปบก็เกิดความสงสัย...
"นี่ทุกคนไม่เบื่อกันมั่งเลยเรอะ"
ก็เลยลองหันไปมารอบๆ

O{}O
หลับกันเป็นพรวนเยยยย!! ทั้งผู้ปกครองทั้งนักเรียน!!!
บางคนเอาเอกสารบังหน้าเพื่อความเนียน บางคนตาตื่นอยู่แต่หัวพยักงกๆ บางคนหัวหล่นลงไปที่พื้นแล้ว บางคนตาหลับแต่มือยังทำท่าเหมือนจดอะไรอยู่
โดยเฉพาะเด็กๆ ท่านอนแต่ละคนนี่ดูไม่ได้เล้ย...
แต่เฮ้ย นี่ครูไม่ได้สังเกตเลยเหรอเนี่ย ไม่มีท่าทีอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ยังคงยืนบ่นต่อไป
ไม่นานนัก เจ๊อ้อมก็ส่ง SMS มาว่า "เจอกันที่สวนร่มเย็น จะนั่งทำงานสตอรี่บอร์ด"
ผมส่ง SMS ระบายอารมณ์ตอบเจ๊เค้าไปทันที "ง่วงชิบเป๋ง" แล้วนั่งรอจนกว่าจะหมดเวลา...

เวลาอันแสนจะทรหดทรมานผ่านไป...
ผมกับพ่อเดินตาปรือออกจากโรงละคร ผู้ปกครองและนักเรียนคนอื่นๆ ดูเหมือนจะดีใจเมื่อเห็นแสงอาทิตย์ภายนอก บางคนหาวยาวซะจนสงสัยว่านี่คนรึเปล่า
ผมมุ่งหน้าไปที่สวนร่มเย็น แต่พอไปถึงกลับไม่เห็นเจ๊อ้อมหรือเพื่อนผมอยู่เลย มีแต่นักกีฬากล้ามเป็นมัดๆ ทั้งนั้น (สยอง)

ผมกับพ่อนั่งรอเพื่อนอยู่ตรงนั้น พ่อนั่งตัวสั่นด้วยความหิว ผมก็หิว แต่เพื่อนก็ยังไม่มาเยย...
พ่อผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน ปล่อยให้ผมนั่งรอที่สวนนั่นคนเดียว (ผมกลัวคนกล้ามใหญ่ๆ อ่ะป้อก๊าบ...)
ระหว่างที่ผมนั่งก้มหน้าด้วยความหิวนั้น ก็เห็นเจ๊อ้อมเดินมากับบักเฟม
แต่เฮ้ย!! เจ๊อ้อมถือของขวัญกล่องบะระเฮิ่มมาด้วยยย!

"แฮปปี้ เบิร์ดเดย์ย์~!"
ผมรับด้วยความตื้นตัน ไม่รู้จะพูดคำว่าอิหยังดี นานๆ จะมีคนจำวันเกิดผมได้ ซึ้งขอรับ...

นั่งทำงานได้ไม่นาน พ่อผมก็มา พร้อมกับถ่ายรูปเล่นแถวนั้น
และไม่นานนักเหมือนกัน เพื่อนทั้งสองก็ต้องกลับบ้าน เขียนได้แค่คอนเซปท์งานเท่านั้น...

"สถานที่ต่อไปคือ วัดในเมือง ไปทำบุญวันเกิดกับหาข้าวเที่ยงกิน"
พ่อย้ำจุดหมายให้กับผม ผมหอบของขวัญกล่องบะเฮิ่มแล้วตรงไปที่รถกับพ่อ

รถเคลื่อนออกจากโรงเรียน ฝ่าการจราจรอันแสนจะแออัด และมุ่งหน้าไปยังวัดได้สำมะเหร็จ...

ต่อภาค 2 เด้อหล่า...

เขียน: 16 12 2007
อัพ: 30 12 2007